4  เดือนที่ผ่านมา ผมค้นพบว่า ผมหมดเงินไปกับการซื้อหนังสือหลายพันทีเดียว
และในจำนวนหนังสือนั้น 90% เป็นหนังสือเกี่ยวกับการท่องเที่ยวทั้งหมด ทำให้
ผมได้รู้ว่าตอนนี้ชีวิตต้องการอะไรที่สุด  มันคงถึงเวลาแล้วสินะ  ผมไม่รอช้า
โทรหาเพื่อนทันที
" เฮ้ย ! พรุ่งนี้มรึงว่างไม๊ว่ะ "
" เออ ว่าง มีอะไร "
" ดีดี ไปหาซื้อชั้นวางหนังสือกัน "

เฮ้อ !

เดินทางกันต่อดีกว่า  ส่งมือมาเลยครับ  ไปพร้อม ๆ กัน

เราท้อแล้ว  เรื่องที่จะถ่ายรูปกับป้าย  คนรอต่อคิวกันหลายสิบ  แต่ละคนพลัดกันคนละหลายท่า
เราเลยตกลงกันว่า  ขากลับแล้วกัน

ผมคิดว่าศูนย์บริการนักท่องเที่ยว  จะอยู่ใกล้ ๆ แถวนี้ซะอีก  แต่ไม่ใช่  ต้องเดินต่ออีก  4  กม.
เวรแท้ ๆ

ผมนั่งทุบขาตัวเอง  ทั้งที่มันไม่ได้มีความผิดอะไร  และดูปฏิกิริยาของผู้คนที่เพิ่งจะขึ้นมาถึง
บางคนดูผ่อนคลายลง  บางคนดีใจเหมือนเพิ่งออกจากคุก

แดดเริ่มร้อน  เราอยากจะถึงที่พักเร็ว ๆ  เราจึงนั่งพักได้ไม่นาน  เดินทางต่อกันเลย

ผู้คนทยอยเดินไปตามทาง  ไปเป็นแถวราวเขมรอพยพ  ทางเดินราบเรียบพวกนี้แตกต่างกับ
ทางที่เราขึ้นมาเมื่อกี้ราวฟ้ากับเหว  2 ข้างทางเป็นทุ่งหญ้าต้นสูงเท่าเอว  มีต้นไม้ใหญ่ไม่มาก
แดดยามบ่ายเริ่มแผดเผา  แต่ก็ไม่ร้อนมาก  คงเป็นด้วยสายลมเย็นที่พัดอยู่ตลอด  เหมือนคอย
เอาใจว่า  อย่าเพิ่งท้อนะ

จุดนี้ไม่มีอะไรน่าสนใจไปกว่า  เดิน  เดิน  เดิน  อาการปวดขาทุเลาลงอย่างเห็นได้ชัด  เราเริ่มคุย
กันเรื่องแผนช่วงบ่าย  สรุปแล้ว  ทุกคนมีข้อมูลเท่ากันในหัว  นั่นคือ  ไม่มีอะไรเลย

เราเดินผ่านป้าย  "  ทางช้างผ่าน  "  
"  เฮ้ย  บนนี้มีช้างด้วยเหรอว่ะ  "
"  ป้ายนี่  เค้าบอกเรารึบอกช้างว่ะ  "
"  น่าจะบอกช้างน่ะ  "
"  ช้างที่นี่เก่งเนอะ  อ่านออกด้วย ... "
...
.........
...............
เฮ้อ ! แป้ก

อีกสักมุขแล้วกัน  "  มีทางช้างผ่าน  แล้วมีทางช้างเผือกรึเปล่าว่ะ  "
"  ภาวนาอย่าให้มีทางช้างเผือกเลย  กูกลัวผีโกโบริ  "
...
.......
..............
เอ่อ...  คิดซะว่า  2  มุขเมื่อกี้ไม่ได้เล่นก็แล้วกันนะ

-  - "

เราถึงศูนย์บริการนักท่องเที่ยวประมาณบ่ายหนุ่ม ๆ ( แหนะ  ยังไม่เลิก )  ที่นี่มีลานโล่งสำหรับให้
นักท่องเที่ยวกางเต้นท์เป็นบริเวณขนาดหลายสนามฟุตบอล  มีบ้านพักสำหรับคนที่ต้องการความ
สะดวกสบายมากขึ้นมาหน่อย  แต่มีไม่มากนัก  ถ้าต้องการ  ต้องโทรจองล่วงหน้า  ถัดจากศูนย์
บริการ  เป็นจุดบริการเต้นท์ของทางอุทยาน  แบ่งเป็นโซน  ไม่ต่ำกว่า 100  หลัง  ถัดจากนั้นเป็น
ร้านค้าเรียงรายเกือบ 20 ร้าน  ทั้งร้านข้าว  และของที่ระลึก  ไม่ว่าจะเป็นเสื้อ  พวงกุญแจ  โปสการ์ด

นุกติดต่อเจ้าหน้าที่เรื่องเต้นท์ที่จองไว้  ส่วนต่อไปดูจุดบริการลูกหาบเพื่อพบว่า  เป้ตัวเองยังมา
ไม่ถึง  เราเดินมาที่เต้นท์ของเรา  โซนอะไร  จำไม่ได้  เต้นท์ค่อนข้างใหญ่  อย่าว่าแต่ 4 คนเลย
6  คนก็นอนได้  เราจัดแจงกระเป๋าของเรา  โดยมีต่อนั่งมองตาปริบ ๆ

ผมขอตัวไปอาบน้ำก่อน  ไม่ไหวแล้ว  เหนียวตัวไปหมด  อาศัยช่วงยังมีแดดเนี่ยแหละ  น้ำไม่น่า
จะหนาวมากนัก

ผมคิดผิด  หนาวไปทุกอณูเลย

ห้องน้ำแยกชายหญิงคนละอาคาร  มีมากมายหลายสิบห้อง  แต่เชื่อเหอะ  ไม่เคยพอ  ต่อแถวตลอด
ผมอาศัยช่วงเวลาตอนนี้แหละ  ที่คนเค้ายังไม่อาบกัน

ผมขอแนะนำวิธีการอาบน้ำในอุณหภูมิเกือบจะเยือกแข็ง ( เว่อร์ไปไม๊น่ะ )  คือ  อาบทีละส่วน  ผม
ทำแบบนั้นจริง ๆ  ไม่ได้ถ่ายรูปมาให้ดู  ไม่ว่ากันนะ  ห้องอาบน้ำเป็นฝักบัว  แค่เข้าห้องไป  ไอเย็นก็
ขู่คุณแล้ว  เท้าเปลือยเปล่าสัมผัสพื้นเย็นยะเยือก  อย่าได้เผลอ  ไปผิงพนังเป็นเด็ดขาด  เหมือนมีน้ำแข็ง
กั้นฝาห้องดีดีนี่เอง

ผมค่อย ๆ เปิดฝักบัว  กลัวว่าถ้ารีบเปิดเร็วไป  น้ำจะแรง  กระโดดหลบไม่ทัน  น้ำจากฝักบัวไหลเอื่อย ๆ
ผมเริ่มจากมือก่อน  เพื่อปรับอุณหภูมิ  โอยยยยย...  ขนลุกเกลียว  มีขนเท่าไหนลุกเท่านั้น  โอยยยย...
ตามมาด้วยเท้า  คือเริ่มจากจุดที่ด้าน ๆ ก่อนนั่นแหละ...  เอ  งั้นผมต้องเริ่มจากหน้าก่อนสินะ  ไม่เป็นไร
ข้ามไปแล้ว ตามด้วยแขน  และขา  โอยยยย.. สุดยอด  ถ้าใครมาเห็นผมตอนนี้  คงนึกว่า "  จ้าวเข้า  "
สั่นไปทั้งตัว จุดไฮไลท์  อยู่ตรงตัวเนี่ยแหละ  ที่เป็นเนื้ออ่อน ๆ  และไวต่อความรู้สึก  ผมกัดฟัน  เดินหน้า
หนึ่งก้าวเข้าไปในสายน้ำ  โอวๆๆๆๆ...  ชาไปทั้งตัว  โออิชิหรืออิชิตันหลบไปเลย  ผมก้าวถอยหลัง
ฟอกสบู่อย่างรวดเร็วกลัวความชาอยู่ไม่นาน  แล้วกัดฟัน  เดินหน้าหนึ่งก้าวทันที  โอววววๆๆ

ช่างเป็นช่วงเวลาแห่งการอาบน้ำที่ทรมานเหลือเกิน  ผมได้ยินเสียงข้างห้องเพิ่งเปิดประตู  น่าจะเข้ามา
อาบน้ำเหมือนกัน  และก่อนที่ผมจะเดินออกมาจาห้องอาบน้ำ  เสียงข้างห้องก็ดังลั่น  "  โอ้วววววววววว
วววววววววว แม่จ้าววววววววววววววววววว  "

สดชื่นที่ซู้ดดด  ผมเดินลั๊ลลากลับมาที่เต้นท์  ทุกคนยังอยู่ในเต้นท์  พักผ่อนตามอัธยาศัย  เป้ต่อยัง
ไม่มา เรามีความเห็นตรงกันว่า  ไปกินข้าวกันดีกว่า

ร้านข้าวมีกับข้าวให้เลือกมากมาย  น่ากินไปซะทุกอย่าง  ถ้ามีเวลาอยู่บนนี้นาน ๆ  ผมจะกินทุกอย่าง
เลย  ทุกร้านด้วย  ไม่รู้ว่าทุกคนคิดเหมือนกันไม๊  ข้าวแกงธรรมดา ๆ แต่อร่อยจังเลย  ผมทำภูกระดึง
โพลย่อม ๆ  ผลออกมา  แล้วพบว่า  100%  มีความคิดเดียวกันกับผม

เราเริ่มสำรวจพื้นที่  และเช็คข่าวสาร  ว่า  บนนี้เค้าเที่ยวอะไรกัน  มันมีอะไรบ้าง  นอกจากต้นไม้
กับหญ้าสูง  คนบนนี้เป็นมิตรจังเลย  ช่วยเหลือกันน่าดู  เราได้รับข่าวสารจากหนุ่มสาวนักท่องเที่ยว
คู่หนึ่ง  ซึ่งคงจะเตรียมข้อมูลมาเป็นอย่างดี  เรากล่าวขอบคุณอย่างยิ้มแย้ม  เค้ายิ้มตอบอย่างจริงใจ  

ผมว่าจากการที่เราได้ยากลำบากมาเหมือนกัน  และสู้  ดั้นด้น  มาถึงบนนี้  มันทำให้ผู้คนได้ทำลาย
กำแพงของคำว่าไม่รู้จักกัน  แล้วเปลี่ยนเป็นคำว่าเพื่อนร่วมทาง  พร้อมที่จะช่วยเหลือกัน  แบ่งปันน้ำ
ใจ    มันทำให้ภูกระดึงมีเสน่ห์อย่างไม่น่าเชื่อ

เรามีแผนการเดินทางแล้วในตอนนี้  คือ
1.  เย็นนี้เราจะไปดูพระอาทิตย์ตกกันที่  ผาหมากดูก
2.  เช้ามืดจะไปดูพระอาทิตย์ขึ้นกันที่  ผานกแอ่น
3.  เย็นไปดูพระอาทิตย์ตกกันอีกครั้งที่  ผาหล่มสัก ( ทำยังกะไม่เคยเห็นพระอาทิตย์ )
ผาหล่มสัก  คือผาที่ยื่นออกไปในเหว  นี่คือจุดไฮไลท์  คนที่มาเที่ยวภูกระดึงทุกคนต้องมา  ใคร
ไม่มาเหมือนไปไม่ถึง  เราดูจากป้ายบอกทางแล้ว  ผาหล่มสักเป็นผาที่ไกลที่สุด  ด้วยระยะทาง
9  กม.  ไปกลับก็  18  กม. พอดี
"  โห  ไหวเหรอว่ะ  "  นุกร้อง
"  เฮ้ย  เค้ามีจักรยานให้เช่า  "  ต่อบอก
"  กูว่า  เดินไป  ได้อรรธรสดีกว่าน่ะ  "  ผมให้ข้อคิดเห็น  (  จริง ๆ คือ  งก  ไม่อยากเสียตังค์ )
"  งั้นกู  3  คนไปจักรยาน  มรึงเดินตามไปแล้วกัน  "  ทุกคนลงความเห็น
"  สาดดด  จักรยานก็จักรยาน  "  ผมยอมจำนนต่อระบอบประชาธิปไตย

เราจะออกเดินทางกันตอน 5 โมงเย็น  เพื่อไปดูพระอาทิตย์ตกที่ผาหมากดูก  เราจึงกลับไปที่
เต้นท์เพื่อผักผ่อนนิดหน่อย  แล้วเตรียมตัวไป  เป้ต่อมาแล้ว
"  เฮ้ย  ไอบี  ไอตั้ม  กูกะไอต่อจะไปเช่าถุงนอน  พวกมรึงจะเอาด้วยม่ะ  "  นุกถาม
"  กูเตรียมมาแล้วหว่ะ  "  ตั้มบอก
"  มันหนาวขนาดนั้นเลยเหรอว่ะ  "  ผมถามกลับ
"  หนาวน่ะเมิงงง  "  นุกย้ำ
"  ไม่ดีกว่าหว่ะ  กูว่ากู  ไม่ขี้หนาวขนาดนั้นหรอก  "
"  ตามใจ  "
คืนนั้นเองที่ผมได้รู้จักคำว่า  "  หนาวเข้ากระดูก  "

5  โมงแล้ว  เราออกเดินทางตามป้ายที่เขียนว่า  ผาหมากดูก  2  กม.  แปลกจัง  ตามทาง  มีคน
เดินอยู่ไม่มากนัก หรือว่า  พวกนั้นไปถึงผากันแล้ว  ไม่ก็พักยาวหลังจากที่เดินกันมาอย่างเหนื่อย
หนักตลอดครึ่งวัน  เราเดินกันไป  4  คน  ถ้ามีกลุ่มสาว ๆ มาเดินร่วมทางคงดีไม่น้อย  ลักษณะทาง
คล้ายกับที่เราเดินจากหลังแปไปศูนย์บริการ อากาศเริ่มเย็นลง  บรรยากาศยามเย็นดูเหงา ๆ
พระอาทิตย์ทำท่าจะตกเร็วกว่าที่คิด ใช่  พวกเราลืมไป  ว่าหน้าหนาวจะมืดเร็ว  เรารีบเดินแข่งกับ
พระอาทิตย์  ให้ตายสิ  พระอาทิตย์นำเราไปหลายก้าวแล้ว

แสงเริ่มน้อยแล้ว  ตอนที่เราไปถึง  ผาหมากดูก  เป็นผาที่ไม่ใหญ่มากนัก  ตรงนั้นมีร้านค้าบริการ
นักท่องเที่ยวอยู่ร้านเดียว ( มั้ง  จำไม่ได้  ช่างมันเถอะ )  ผู้คนมารอถ่ายรูปพระอาทิตย์ตกประมาณ  
30  คน  ไม่มากนักถ้าเทียบกับปริมาณคนที่ขึ้นภูวันนี้  เรารัวชัตเตอร์ก่อนที่แสงสุดท้ายจะหมดไป

ท้องฟ้าค่อย ๆ เปลี่ยนสีอย่างรวดเร็ว  แสงสุดท้ายกำลังจะจากไป  ผมนั่งเหม่อลอย...  มองดูท้อง
ฟ้าสีสวยนั้น ลมหนาวโชยเอื่อยพัดผ่านร่างกายผมไปเบา ๆ  

...ถ้ามีใครสักคนมานั่งข้าง ๆ ดูพระอาทิตย์ตกด้วยกัน...  

...มันคงมีความสุขที่สุดเลย..

...คุณว่าม่ะ...

"  มรึงจะนั่งตรงนั้นอีกนานไม๊  พวกกูจะได้กลับก่อน  "

ผมตื่นจากอาการเหม่อลอย  บรรยากาศตรงขอบผานั้น  พาผมล่องลอยไปไกลเกินกว่าจะกลับมาได้
ด้วยตัวเอง  ดีนะ  ที่ผมมีเพื่อนมาด้วย

ขากลับนั้น  มืดแล้ว  เราต้องใช้ไฟฉายที่เตรียมมาคอยส่องทาง  มองไกล ๆ คล้ายพม่าส่องกบ
คนเดินกลับกันคึกคัก  อากาศเริ่มเย็นลงเรื่อย ๆ  ระยะทางจากที่พักถึงผาหมากดูก  ประมาณ
2  กม.  ไปกลับรวม  4  กม.  รวม ๆ  แล้ว  วันนี้เราเดินทางกันทั้งหมดเกือบ  15  กม.  ผมคิดในใจว่า
ตั้งแต่เกิดมาเราเคยเดินเยอะขนาดนี้มาก่อนรึเปล่านะ  ตอนเป็นลูกเสือ  เคยเดินทางไกลกี่กิโลน๊า
คิดไม่ออก  จำไม่ได้  ช่างมันเถอะ

มาถึงที่พัก  ผมเปลี่ยนเสื้อผ้า  ในขณะที่  3  คนนั้นไปอาบน้ำ  ผมดีใจที่อาบไปแล้วเมื่อตอนบ่าย
และเห็นใจพวกที่กำลังจะไปอาบตอนนี้

ผมนั่งรอเพื่อน ๆ อาบน้ำ  อยู่ตรงหน้าเต้นท์  เห็นวัยรุ่นกลุ่มเมื่อเช้าที่ขึ้นรถแดงมาด้วยกัน  อยู่เต้นท์
ใกล้ ๆ นี่เอง  กำลังตั้งวงดีดกีต้าร์ร้องเพลงกันอย่างสนุกสนาน  ทำเอาผมร้องเพลงตามไปด้วย

วันนี้ถ่ายรูปมาตลอดทาง  ชาร์จแบตสักหน่อยดีกว่า  ผมเดินไปที่ศูนย์บริการฯ  ที่นั่นต้องมีปลั๊กแน่ ๆ
ใช่  มี  แต่ไม่พอ  มีเป็น  100  คนที่คิดแบบเดียวกับผม  ปลั๊กอันเดียวเสียบสายพ่วงเป็นสิบ ยาวเป็น
หางว่าวเลย  คล้ายคนที่กำลังกรวดน้ำ  แล้วญาติโยมจับชายเสื้อต่อ ๆ กันไป  เห็นแบบนั้นแล้วผมเลย
ล้มเลิกความคิด

ก่อนกลับ  ได้ยินเจ้าหน้าที่ให้คำแนะนำนักท่องเที่ยวกลุ่มหนึ่ง  ว่า  พรุ่งนี้  ถ้าใครจะไปดูพระอาทิตย์
ขึ้นที่ผานกแอ่น  ให้มารวมตัวกันที่หน้าศูนย์บริการ ฯ  นี้  ตอนตี  5  จะมีเจ้าหน้าที่พาไป  เพราะนอก
จากจะยังมืดอยู่  ยังเป็นทางช้างผ่านอีกด้วย

ที่เต้นท์  ทุกคนอาบน้ำกันเสร็จแล้ว  ผมแกล้งถามไปว่า  "  อาบน้ำเป็นไงมั่งหว่ะ  "
นุกตอบแทนทุกคน  แต่ผมไม่สามารถเอาคำ ๆ นั้นมาออกอากาศได้  เกรงว่าเด็กและเยาวชนจะมาอ่านเจอ

เราเดินเลือกร้านที่จะกินข้าว  มีอยู่ร้านหนึ่ง  ป้ายเขียนไว้ว่า  "  หมูกระทะ  ชุดละ  500  บาท  "
"  เฮ้ย  กินหมูกระทะกันม่ะ  "  ต่อเสนอไอเดีย
"  แค่ข้าวแกงก็พอมั้ง  หมูกระทะ  มันจะยุ่งยากไปไม๊  "  พวกเราบอก
"  กูอยากกินอ่ะ  "  ต่อยืนยัน
"  แพงน่ะเมิง  ชุดละ  500  แหนะ  "  พวกเราให้เหตุผล
"  กูเลี้ยงเอง  "  ต่อยืนกราน
"  ก็ดีเหมือนกันนะ  อากาศหนาว ๆ แบบนี้  เหมาะดี  "  พวกเรารีบตอบ  กลัวต่อเปลี่ยนใจ

อร่อยดีเหมือนกันนะ  เราไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะอาหาร  หรือบรรยากาศ  หรือว่ามันฟรี  ก็ไม่รู้
พวกเราไม่รีบ  เพราะสาวโต๊ะข้าง ๆ  นั้นน่ารักเกินกว่าจะรีบกลับเต้นท์  ปิ้งกันไป  กินกันไป
แอบหยิบของเพื่อนที่อุตส่าห์ตั้งหน้าตั้งตาปิ้ง  แต่เผลอหันไปมองสาวแปบเดียว  หมูหายไป

"  พรุ่งนี้ใครจะไปดูพระอาทิตย์ขึ้นกะกูมั่งว่ะ  แต่ต้องตื่นตี  5  นะ  เมื่อกี้เจ้าหน้าที่เค้าบอกมา  "
ผมเปิดประเด็น  ทุกคนเห็นด้วย  ไม่มีปัญหา

กวางบนนี้เข้ากับคนได้ดี  ไม่ตื่นกลัวเหมือนกวางป่าทั่วไป  บางทียังแอบมุดเต้นท์นักท่องเที่ยว
พวกเราอยากเป็นกวางมั่งจัง  อยากมุดเต้นท์บ้าง  แต่ก็กลัวเข้าเต้นท์ผิด  กลัวเข้าไปในเต้น
ของเก้งกวางเหมือนกัน

ขอตามไปด้วยจ้า (ภูกระดึงที่คิดถึง)

เล่าเรื่องได้น่าติดตามมากเลยค่ะ   อยากไปภูกระดึงซักครั้งจัง

เป็นนักท่องเที่ยว ที่เล่าเรื่องได้สุดยอดมาก ๆ ครัีบผม

ผมยิ้มและหัวเราะจนเพื่อนโต๊ะข้าง ๆ มองตลอดแล้ว

ตามมาฮา 5555

555+

อ่านไป ขำไป

เอ  แปลกจัง  เนื้อเรื่องผมหายไปส่วนหนึ่ง
ลง 2 ครั้ง  หาย 2  ครั้ง  ชักงง

เดี๋ยวลองลงใหม่ครับ

อิ่มแล้ว  เราเดินดูของที่ระลึกกัน  แต่คุยกันว่า  จะซื้อในตอนขากลับ  ต่อซื้อโปสการ์ดที่มีแผนที่
บนภูกระดึงมา  มันมีประโยชน์กับเรามากทีเดียวสำหรับวันพรุ่งนี้

ยิ่งดึกอากาศยิ่งหนาว  ที่นี่ไม่มีกิจกรรมอะไรตอนกลางคืน  4  ทุ่มร้านค้าจะปิดหมด  ตอนนี้
ประมาณ  3  ทุ่ม  เร็วเกินไปที่จะนอน  แต่ก็ไม่มีอะไรจะทำ

เรากลับเข้าเต้นท์  เสียงกีต้าร์ของเด็กวัยรุ่นยังดังต่อเนื่อง  ดีเหมือนกัน  นอนฟังเพลง
"  กูเอาไพ่มา  เล่นกันม่ะ  "  นุกเสนอ
"  ในเต้นท์มืดแบบนี้  จะเล่นยังไง  "  ผมบอกข้อเท็จจริง
"  เอาไฟฉายส่องไง  สาดดด  "
"  มานะจัง  เอาเหอะ  กูนอนดีกว่า  "
"  กูด้วย  "  ต่อเห็นด้วยกับผม
"  กูเล่น  "  ตั้มเห็นด้วยกับนุก

2  คนนั้นมานะจริง ๆ  เอาไฟฉายผูกเชือกห้อยตรงกลางเต้นท์  ส่วนผมต้องตื่นแต่เช้า  ผมเอา
โทรศัพท์ตั้งปลุกไว้ตอนตี  5  แล้วล้มตัวลงนอนในสภาพจัดเต็ม  คือ  หมวกไหมพรม  เสื้อตัวใน
และเสื้อกันหนาวตัวใหญ่กางเกงขายาว  ถุงเท้า  รองเท้า  ดูสิจัดเต็มขนาดนี้จะเอาอะไรมาหนาว
ผมนอนฟังเพลงไปเรื่อย ๆ   ผมไม่หวังหรอกว่าผมจะหลับเร็ว  มันยังไม่ดึกนี่นา


.....................


ดูรูปจากกล้องดีกว่า  ผมดูไปอมยิ้มไป  ทั้งกล้องของผมและของตั้ม  

...ดูหมดแล้ว....


.................................


ผมนอนหลับตา   เพลงยังเล่นไปเรื่อยๆ ...


........................


เต้นท์แทบไม่ได้กั้นอากาศที่หนาวเย็นเลย  ก็มันแค่ผ้าบาง ๆ นี่นา  ผมเข้าใจ


................................


เสียงจอแจข้างนอกลดลง  และเบาลงเรื่อย ๆ  เต้นท์ข้าง ๆ ใครพูดอะไรมาได้ยินหมด
ไม่เว้นแม้กระทั่งเสียงกรน...  ไม่ว่ากัน  เหนื่อยกันมาทั้งวันแล้วนี่  สักพัก  ในเต้นท์
เราเอง  ต่อหลับไปแล้ว  ฟังจากเสียงกรน...

เข้ามาฮา .. จำได้ว่าตอนไปก็ต้องรอถ่ายรูปที่ป้ายเหมือนกัน 555

สนุกดีครับ

เล่าเรื่องได้สนุกน่าติดตามมากเลยครับ  ขอบคุณครับ

ขอบคุณนะคะที่มาเล่าเรื่องน่ารักๆให้อ่าน

น้องใช้คำได้น่ารัก อ่านเพลินเหมือนนั่งอ่านบันทึกจริงๆ

อ่านไป ยิ้มไป จะรอบันทึกหน้าต่อไปค่ะ

เนื้อเรื่องผมหายไปครั้งที่  3  แล้ว  จะว่าใช้ถ้อยคำหยาบคายก็ไม่นะ
ก็เหมือนที่เคยเล่า ๆ  มา  

ต้องขอโทษเพื่อน ๆ  ผมจะลองตัดข้อความอีกที

ถ้าครั้งนี้  ยังไม่ได้  ก็อย่าว่ากันน๊า

ตั้มกับนุกเลิกเล่นแล้ว  2 คนคงเล่นไม่สนุก  ล้มตัวลงนอน


..............................


ผมข่มตานอนอีกครั้ง....


...............................


ผมไม่ได้ยินเสียงกีต้าร์อีกแล้ว....


...............................


เฮ้อ  นอนไม่หลับ  ความหนาวเริ่มชอนไชไปทั้งตัว  ผมพยายามปิดช่องโหว่ภายในร่างกาย
ทุกที่ที่ลมหนาวจะรอดเข้ามาได้  แต่นั่นก็ช่วยอะไรไม่ได้มาก


..............................


ผมพยายามคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย  เพื่อให้ลืมความหนาวเย็นนั้น...

ข้างนอกเงียบจัง....  


........................


กี่โมงแล้วน่ะ....  


.......................


หนาววววจัง....


...................


ดูนุกในถุงนอน  คล้ายดักแด้หัวฟู ๆ  ดูน่ารักดี...  เฮ้ย!  คิดอะไรอยู่เนี่ย  นอน ๆ ๆ ๆ ....


.......

หนาว  ว  จั ..   ง

..................

ห  ..  น....า  ........ว...............ว


.............................


กำลังเคลิ้มได้ที่....



....  เ_ ือกปวดฉี่  ....


มันอะไรกันหนาเนี่ยยยยยยยยย.................เวรแท้ ๆ

ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู  ตี  1  กว่าแล้ว  ผมลุกจากเต้นท์ไปเข้าห้องน้ำ  สายลมหนาวผัดผ่าน
เข้าไปถึงขั้วหัวใจ  วินาทีนี้  ผมเลือกที่จะเป็นคนที่ไม่มีหัวใจซะดีกว่า

จะมีใครบนภูกระดึงนี้สักคนไม๊นะ  ที่ยังไม่หลับเหมือนผม  เงียบสงัดไปทั้งผืนป่า  มีเพียงเสียง
หรีดเรไร  ที่พยายามจะบอกกับผมว่า  พวกเรายังไม่หลับนะ  และเสียงกรนไกล ๆ จากเต้นท์
ที่พยายามจะบอกกับผมว่าพรุ่งนี้เช่าถุงนอนซะนะ

ผมเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า  ภาพที่เห็น  ทำให้ผมลืมเลยว่า  กำลังจะมาทำอะไร ..

ดาวบนนี้สวยกว่าที่ผมเคยเห็นมาทั้งชีวิต  ดาวน้อยใหญ่เต็มท้องฟ้า  กำลังแข่งกันเปล่งแสง
ถ้าผมอยู่บ้านคงไม่มีโอกาสได้เห็นดาวเยอะขนาดนี้แน่ ๆ  จริงสินะ  ที่นี่สูงจากระดับน้ำทะเล
ตั้งเยอะนี่นา  ไม่แปลกที่เราจะได้เห็นดาวชัดกว่าที่บ้าน  คุณเคยคัดลายมือ  แล้วได้คะแนน
เป็นดาวไม๊  คะแนนเต็ม  5  ดาว  ผมได้เต็มที่ก็  2  ดาวครึ่ง  แต่ดาวที่ผมเห็นตรงหน้านี้
ผมว่าน่าจะเป็นคะแนนจากการเดินขึ้นภูกระดึงนะ

...  แล้วผมคิดว่าผมได้คะแนนเต็มซะด้วยสิ   ...


ที่สำคัญจริง ๆ คือ  "  ...คุณน่าจะมาดูด้วยตาตัวเองน่ะ...  "



ก่อนที่น้ำอุ่น ๆ จะเต็มกางเกง  ผมขอไปฉี่ก่อนนะ

แสงไฟนีออนตรงนั้นที่ดูเหงา ๆ  เหมือนจะดีใจที่ได้ทำหน้าที่ของมัน  พยายามจะส่องแสงให้
ผมอย่างเต็มที่  มันเลยทำให้ผมไม่มีข้อแก้ตัวกับเจ้าหน้าที่อุทยานว่า  "  มันมืด  "  ในกรณีที่
ผมเข้าเต้นท์ผิด ดันไปเข้าเต้นท์สาว ๆ เข้า

ผมกลับมาที่เต้นท์  ทั้งเต้นท์เปียกชุ่มไปด้วยน้ำค้าง  ผมกลับมาหนาวอีกครั้ง  เมื่อกี้ลืมหนาว
ตอนที่เห็นดาว  ผมค้นเป้  หยิบผ้าขนหนูมาห่มตัวเอง  เพิ่มอีกชั้น  ผมคิดว่ามันน่าจะช่วยได้
ไม่น้อยก็น้อยมาก  แล้วข่มตานอนอีกครั้ง...


................


หนาวจัง...


............................


หนาวจังเลย...


...........................


พรุ่งนี้จะจองถุ...งนอ...น....น


.............................


จะ..จอ.....ง........แ..... _  ่........ง....ง......ง....สั.....ก....ก.......ก..........

10.............อั................................น.....................................


Z.....

.....  Z  ..............  Z  .........................  Z  .................................

จบ  part  4  (  พรุ่งนี้ตื่นแล้ว  ไปเที่ยวกันต่อน๊า  )

อ่านสนุกมากๆครับบ

จะรอภาคต่อไปนะ......... น่ารักจัง ทั้ง 4 หนุ่ม.. ^^

ใช้คำได้ละมุนละไมมากเลยค่ะ ชอบๆ

อ่านไปยิ้มไป เล่าเรื่องได้สนุกจังค่ะ รออ่านต่อนะคะ...

เที่ยวภูกระดึงทริปนี้สนุกจังเลยครับ

บรรยายได้ฮามากๆครับ ทำให้คิดถึงบรรยากาศเก่าๆ จังเลย

ขอบคุณนะครับ คุณไข่

เอ้ย!! คุณไข่กบ

อ่าน review นี้จบแล้วต้องย้อนกลับไปอ่าน

part 3 2 1 กันเลยทีเดียว

จบซะแล้ววว รออ่าน part ต่อไปอยู่นะน้อง

เล่าเก่งมากเลยค่ะ สนุกมากๆ รออ่านpartต่อไปนะคะ

ตามมา ฮา

อ่านไป หนาวไป

คห. 33
ดาวบนนี้สวยกว่าที่ผมเคยเห็นมาทั้งชีวิต  ดาวน้อยใหญ่เต็มท้องฟ้า  กำลังแข่งกันเปล่งแสง
ถ้าผมอยู่บ้านคงไม่มีโอกาสได้เห็นดาวเยอะขนาดนี้แน่ ๆ  จริงสินะ  ที่นี่สูงจากระดับน้ำทะเล
ตั้งเยอะนี่นา  ไม่แปลกที่เราจะได้เห็นดาวชัดกว่าที่บ้าน  คุณเคยคัดลายมือ  แล้วได้คะแนน
เป็นดาวไม๊  คะแนนเต็ม  5  ดาว  ผมได้เต็มที่ก็  2  ดาวครึ่ง  แต่ดาวที่ผมเห็นตรงหน้านี้
ผมว่าน่าจะเป็นคะแนนจากการเดินขึ้นภูกระดึงนะ

...  แล้วผมคิดว่าผมได้คะแนนเต็มซะด้วยสิ   ...


ที่สำคัญจริง ๆ คือ  "  ...คุณน่าจะมาดูด้วยตาตัวเองน่ะ...  "

...ชอบประโยคใน คห. นี้ ครับ...ขอบคุณ จขกท ที่เอาเรื่องราวมาแบ่งปัน
...ทำให้คิดถึง "ภุกระดึง" อีกครั้ง ไปมา 3 ครั้ง แล้ว ไปที่ไรก็เหนื่อยทุกครั้ง...
...แต่ก็ได้รับ ความสุข สนุก ความประทับใจ เช่นเดิม แม้เวลาจะผ่านไป
...ครั้งที่ 4 ได้พบกันอีกแน่นอน "ภูกระดึง" ...รอหน่อยนะ

ตามมาอ่านนแล้วนะคะ ตามสัญญา

น้องกวางชอบมุดเต้นท์จริงๆค่ะ เพราะคราวที่แล้วมันก็มามุดเต้นท์เรา
เอาขนมปังไปกิน เพื่อนกรี๊ดภูแทบแตก เพราะเดินไปชนมันเต็มๆ 555+

เห็นด้วยครับ ดาว บนภู สวยจริงๆ ............

มากรี๊ดแปะไว้ก่อน ไว้มาอ่านน่ะครับ จะไม่ลืม อยากไปอีกรอบมากเลยครับ  ภูกระดึง ดึ๋งดึ๋งดึ๋ง

เล่าสนุกดีครับ ยังไม่เคยไปเลยอยากไปสักครั้ง

40+ ไหวมั้ยเนี่ย

บรรยายได้ความรู้สึกถึงเสน่ห์ของการเที่ยวภูกระดึงมาก ๆ ครับ ขอบคุณที่นำมาแบ่งปันครับ

555+ ชอบมากค่ะ
อ่านไปยิ้มไป ขำไป คนข้างๆงงกันหมดแล้ววว ^O^

เข้ามาฮาภาคสี่ครับ

อ่านแล้วทำให้อยากไปอีก และคิดถึงเพื่อนๆที่ไปด้วยกัน รักกันมากขึ้นได้อีกหลังกลับลงมา

อ่าวจบภาค4แล้วหรอเมื่อไหร่จะมีต่อละครับอย่างกับแฮรี่พอตเตอร์เลย

เป็นนักเขียนรึเปล่าคะ ถ้าเป็นแค่มือสมัครเล่น จะบอกว่าคุณเป็นนักเขียนอาชีพได้เลยนะเนี่ย
เขียนได้ สุดยอดดดดดมากกกกก น่าอ่าน สนุก น่าติดตาม
จะตามอ่านเรื่อยๆนะคะ

แห่ะๆ กลับไปอ่านตอนก่อนๆก่อนนะ อิอิ

ชอบอ่ะ เล่าได้สนุกมากค่ะ อยากไปบ้างจัง

สัญญาว่าจะไปพิชิตให้ได้

5555 น่ารักอะ

บรรยายได้น่าติดตามมากเลยค่ะ

ไว้จะหาโอกาสไปเที่ยวบ้าง

         ^_____^

หนาวเข้าใส้

คุณ  Queen of hearts  ขอบคุณมาก ๆ ครับ  เพิ่งทดลองเขียนครับ  ไม่ได้คิดทำเป็นอาชีพหรอกครับ  กลัวใส้แห้ง  555

คุณ  Angy_A  งอนอะไรกันรึเปล่าครับ  หันหน้ามาเถอะ

ชอบๆ ค่ะ  รออ่าน part 5 อยู่นะ

สงสัยจะอ่านสวนทางกับชาวบ้าน ตามมาจาก part 5 ค่ะ สนุกดีค่ะ ขอบคุณสำหรับการแบ่งปันนะคะ

สนุกค่ะ อ่านแล้วก้นึกถึงตอนเป็นนักศึกษา เหนื่อยมาก แต่ประทับใจมากเช่นกัน

ชอบมากครับรออ่านภาคต่อไปอยู่ครับ

ตามมาอ่านรีวิวสนุกอีกค่ะ

555 5 ตามมาต่อตามสัญญาแล้วนะค่ะคุณไข่กบ แอบเหนมีไปถึงpart6 แล้ว สรุปเราได้อ่านทีละสามpart ดีจังเลย ..^^

กลับมาเป็นรูปแบบการเขียนของคุณไข่กบแล้ว เยี่ยมๆ   ชอบ part นี้ครับ

หันหลังดีกว่าค่ะ เพราะหลังสวยกว่าหน้า