ผมทดลองเขียนเรื่องนี้  ลงบันทึกใน Facebook  แล้วบอกให้  ต่อ  ไปอ่าน  ต่อได้อ่าน
แล้วบอกกับผมว่า  ชอบ ๆ  ให้ผมรีบเขียนให้เสร็จ  อยากอ่าน  ผมคิดว่าที่ต่ออยากอ่าน  
เป็นเพราะว่ามีตัวเองอยู่ในเรื่องหรือเปล่า  อยากรู้ว่าเพื่อนจะเขียนเกี่ยวกับตัวเองว่ายังไง
เพื่อนคนอื่นที่ไม่ได้ไปทริปนี้ก็เข้ามาอ่าน  แล้วบอกว่าสนุก  เร่งให้ผมออกตอนต่อไปเร็ว ๆ
ผมก็ยังคิดอีกแหละว่า  คงเป็นเพราะว่าเป็นเพื่อนกัน  เลยมาอ่าน  

มันทำให้ผมคิดว่า  ถ้าเป็นคนอื่น  ที่ไม่รู้จักกันหล่ะ  ได้ลองมาอ่านเรื่องนี้แล้ว  จะรู้สึกยังไง

นุก  บอกกับผมว่าถ้าอยากแชร์ประสบการณ์การท่องเที่ยว  หรืออยากไปเที่ยวไหน   แล้วไม่มีข้อมูล  
ให้ผมมาที่นี่  ที่นี่อุดมไปด้วย  นักท่องเที่ยวตัวพ่อ  และ  ตัวแม่ทั้งนั้น  

ผมไม่แน่ใจว่า  นักท่องเที่ยวจะเป็นนักอ่านด้วยหรือไม่  เท่าที่ผมเห็น  98 %  เล่าเรื่องด้วย
ภาพสวย ๆ  กันทั้งนั้น  ผมควรจะมาแหวกแนว  เล่าเรื่องด้วยตัวหนังสือ  แถมโชว์ภาพถ่าย
ห่วย ๆ  แบบนั้นเหรอ  ผมลังเลใจอยู่พักใหญ่  ที่จะก้าวมาสู่สังคมที่ใหญ่ขึ้น  นั่นหมายความว่า
ผมจะต้องทนกระแสวิพากษ์วิจารณ์ได้เป็นอย่างดี  ผมปรับเปลี่ยนถ้อยคำบางถ้อยคำ  ตัดส่วนที่
มีการพาดพิงบุคคลอื่น  แล้วเพิ่มเติมในส่วนของสาระเข้าไป  เพื่อให้มันเป็นสากลมากที่สุด

นี่แหละสาเหตุที่ทำให้ผมได้มาเจอกับเพื่อน ๆ

เพื่อน ๆ ทำให้ผมได้รู้ว่า  ผมคิดไม่ผิดที่ตัดสินใจ  เอาเรื่องนี้มาลง  สังคมนี้น่ารักจริง ๆ  
ผมเริ่มรู้สึกรักที่นี่ซะแล้วสิ  ผู้ที่มีจิตใจรักการท่องเที่ยว  น่ารักแบบนี้ทุกคนหรือเปล่านะ

ขอบคุณเพื่อน ๆ ที่ชอบ  อมยิ้มและหัวเราะไปกับเรื่องราวของผม  เพื่อน ๆ จะรู้ไม๊น๊า  ว่าผมก็ชอบ
อมยิ้มและหัวเราะไปกับคอมเม้นท์ของเพื่อน ๆ  เหมือนกัน  นี่ใช่ไม๊ที่เค้าเรียกว่า

"  ความสุขของการแบ่งปัน  "


นอกเรื่องไปซะยาว  555    ตื่น ๆ ไปเที่ยวกันต่อดีกว่านะ  ไปดูพระอาทิตย์ขึ้นกัน

ผมรู้สึกตัวอีกที  ตอนที่โทรศัพท์ดังบอกเวลาตี  5  รู้สึกว่าตัวเองเพิ่งจะหลับไปเมื่อกี้เองนะ  
ผมอยากจะล้มตัวลงนอนอีกครั้ง  แต่  ไม่ได้ ๆ  ผมไม่ได้ถ่อจากบ้านมานี่  หลายร้อยกิโล
แล้วต้องแบกตัวเองขึ้นเขามา  ทั้งไกลทั้งเหนื่อย  เพียงเพื่อมานอนบนนี้หรอกนะ

ผมปลุกเพื่อนทั้ง  3  คำตอบที่ได้เหมือนกันหมด  "  เ..มิ .. ง..ไป.....เห..อะ...กู...ง่.ว.....  "
ไม่จบประโยคด้วยซ้ำ  ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะตื้อ  ท่ามกลางอากาศที่หนาวขนาดนี้
ได้ซุกตัวอยู่ในถุงนอนอุ่น ๆ  ผมเข้าใจ  ส่วนผม  ไม่มีถุงนอน  จะอยู่ในเต้นท์หรือ
นอกเต้นท์  ก็ไม่ต่างกัน

ไปคนเดียวก็ได้ว่ะ  ผมเตรียมกล้อง  ขาตั้งกล้องและไฟฉาย  ออกมาทั้งชุดที่นอนนั่นแหละ
ชุดนอน  ชุดเที่ยว  ชุดเดียวกัน  ผมเห็นผู้คนเริ่มทยอยไปที่ศูนย์บริการฯ แล้ว  ผมแวะเข้า
ห้องน้ำ  ล้างหน้าให้ตาสว่าง  ให้ตายสิ  เหมือนใครตบหน้าทั้งซ้ายขวา  ชาไปหมด  ผมรีบ
เช็ดมือกับเสื้อ  แล้วซุกมือทั้ง 2 ข้างในกระเป๋าเสื้อ  ลึกที่สุดเท่าที่จะลึกได้ แล้วรีบก้าว
เดินออกไปทันที

ที่ศูนย์ฯ  นักท่องเที่ยวทยอยเดินออกไปแล้ว  ผมเดินตามแถวนั้นไป   อากาศยังคงหนาวจัด
ควันออกปาก  หลายครั้งที่ผมเอามือทั้ง 2  ข้างมาอังไว้ตรงปาก  แล้วเป่าลมอุ่นๆ ใส่มือทั้ง 2
จมูกผมเย็นไปหมด  ผมขยับหมวกไหมพรมลงมาปิดหน้าให้ได้มากที่สุด  แต่หน้าผมใหญ่
เกินไป  ผมจึงเลิกความพยายามนั้น  

ตอนนี้ผมไม่อยากให้ใครมาพูดกับผมเลย  เพราะยังไม่ได้แปรงฟัน  เสียงพูดคุยกันเบา ๆ  
ตลอดทาง  ระยะทางกี่กิโล  ผมไม่รู้  และไม่รู้ว่าตัวเองเดินไปหลับไปรึเปล่า  รู้ตัวอีกทีก็ถึง
ซะแล้ว

หน้าผาถูกจองด้วยผู้คน  จนแทบไม่มีที่สำหรับผม  ผมต้องเดินไปไกลอีกหน่อย  ผมได้
ทำเลไม่ดีนัก  แต่ก็ดูเป็นส่วนตัวดี  ผมตั้งขาตั้งกล้องค้างไว้  แล้วซุกตัวอยู่ในเสื้อกันหนาว
ตัวใหญ่  ที่เหลือก็รอพระอาทิตย์ขึ้น


หนาวจัง..  หนาว...


เสียงพูดคุยดังไม่เกินเสียงกะซิบริมขอบผานั้น  ทำให้ผมนึกถึงเพื่อนทั้ง  3  คนที่หลับ
สบายจนผมอิจฉา  ถ้าเรามาด้วยกันคงสนุกกว่านี้  ตอนนี้ผมได้แต่ซ่อนตัวในเงามืด  เหงา ๆ
อยู่คนเดียว

ไม่เป็นไร  ผมจะเก็บภาพสวย ๆ  ไปฝากพวกมันแล้วกัน  เผื่อมันเห็นแล้ว  พรุ่งนี้มันอาจ
มานั่งในที่ที่ผมนั่งอยู่ตอนนี้  ส่วนผมอาจหลับอยู่ในเต้นท์คนเดียวก็เป็นได้


ผมมองลงไปยังทิวทัศน์เบื้องล่าง  แสงไฟเล็ก ๆ ในเมือง  แสงไฟที่เรียงรายของถนน
และแสงไฟที่เคลื่อนไหวของรถ  ที่สว่างเป็นกลุ่ม  ท่ามกลางภูเขาที่ดำมืดโอบล้อมเมือง
ราวไข่ในหิน  คนในเมืองนั้นจะรู้ไม๊นะ  ว่าผมกำลังแอบมองอยู่

ชีวิตในวันใหม่กำลังจะเริ่มขึ้น  สีอ่อน ๆ ที่ขอบฟ้านั้น  กระตุ้นให้ผมตื่นตัว  
"  มาแล้ว ๆ "  เสียงบอกต่อ ๆ  กัน

สีเข้ม ๆ ที่ค่อย  ๆ  จางลง  คล้ายการเปิดม่านก่อนทำการแสดง  และตัวเอกกำลังจะออกมา
เมฆค่อนข้างหนาวันนี้  ไม่ใช่ทุกวันเสมอไป  ที่คุณจะได้ภาพสวย ๆ  บางวันมาคุณอาจ
ไม่เจอพระอาทิตย์เลยก็ได้  ไม่ใช่ว่าไม่ขึ้น  ขึ้นแล้วอาจจะขี้อาย  หลบอยู่ในม่านเมฆตลอด
หรือ  รู้ว่าคุณจะถ่ายรูป  เลยเล่นตัว  ไม่โพล่มาให้เห็นซะงั้น

ผมหวังว่าวันนี้  พระอาทิตย์จะไม่เล่นตัว  และ  ไม่เขินอาย ...

แสงสีเหลืองส้มค่อย ๆ แทงทะลุผ่านม่านเมฆ  ขับไล่สีน้ำเงินเข้มให้ออกไปให้พ้นทาง
ดวงอาทิตย์ค่อยเคลื่อนตัวอวดโฉม  ให้นักท่องเที่ยวที่เฝ้าตั้งหน้าตั้งตารอได้ชื่นชม
เสียงชัตเตอร์ดังต่อเนื่องไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

ผมบรรจงถ่ายภาพให้สวยที่สุด  เท่าที่กล้องกิ๊กก๊อกตัวนึงจะทำได้  ก่อนที่ดวงอาทิตย์จะหลบ
เข้าก้อนเมฆอีกครั้ง

ตอนนี้ผมเริ่มเห็นผู้คนที่มายืนรอถ่ายรูปกันแล้ว  มากันเยอะทีเดียว  แต่ผมว่าที่เต้นท์น่า
จะเยอะกว่าหลายเท่า

อากาศเริ่มอุ่นขึ้น  ผมนั่งแช่อยู่อย่างนั้น  เพื่อซึมซับบรรยากาศให้ได้มากที่สุด  หมอก
ยามเช้าเริ่มโพล่ให้เห็น  ชีวิตบนภูกระดึงวันที่ 2 ของผมเริ่มขึ้นแล้ว

ทุกคนเริ่มทยอยกันกลับรวมทั้งตัวผมด้วย  ผมรู้ว่าตอนนี้เช้าเกินไปที่เพื่อนผม  3  คนจะตื่น
ผมเลยไปถ่ายรูปเล่น  ตรงนู้นตรงนี้  ก่อนจะกลับเข้าเต้นท์  ตอนที่ฟ้าสว่างมากแล้ว

มาถึงที่เต้นท์  ทุกคนตื่นแล้ว  ยกเว้นต่อ  
"  หลับคนแรกเลย  ดันตื่นคนสุดท้าย  "  ผมคิดในใจ
"  กูตื่นแล้ว  แต่กูยังไม่ลุก  "  ต่องัวเงียตอบกลับมา
น้าน  คิดในใจ  ดันได้ยินอีก


เราพลัดกันไปอาบน้ำ  ล้างหน้าล้างตา  แปรงฟัน  การอาบน้ำในเช้านี้  ให้เอาความหนาวเย็น
ของเมื่อวาน  คูณด้วย  2  ส่วนอาการหนาวสั่นในการอาบน้ำครั้งนี้ต้องใช้หน่วยวัดเป็นริกเตอร์  
รวม ๆ กันหลายห้องน้ำ  ทั้งชายทั้งหญิง  สั่นพร้อมกัน  รวม ๆ แล้วน่าจะหลายริกเตอร์อยู่
พอที่จะทำให้ภูกระดึงสั่นไหวได้เลยทีเดียว

จากนั้นเราก็ไปหาอาหารเช้ากินกัน  คงไม่ต้องบอกอีกแล้ว  ถึงเรื่องรสชาติ  ผมว่าที่นี่เป็นแหล่ง
รวมแม่ครัวที่มีฝีมือ  ที่ได้รับการคัดเลือกมาเป็นอย่างดี  เพราะไม่เคยทำให้ผิดหวังเลยสักมื้อ
แม้จะแพงไปบ้าง  แต่เราก็ไม่มีทางเลือก  (  ยอมเค้าเถอะ  วัตถุดิบทุกอย่างต้องแบกขึ้นมาทั้งนั้น
ขามาผมแอบเห็นลูกหาบแบกถังแก๊สขึ้นมาด้วย   ผมภาวนาให้เค้าเป็นลูกหาบที่แข็งแรงที่สุด
อย่าเข่าอ่อน  ทำถังแก๊สกลิ้งตกลงมาที่พวกเราเลย  ถ้าเป็นแบบนั้นจริง  ภูกระดึงคงจะมีซำเพิ่ม
มาอีก  ชื่อว่า  ซำ  4  สหาย  )

เราไปที่จุดบริการรถจักรยาน  เรามาช้าไปก้าวเดียวเท่านั้น  รถจักรยานที่มีไฟหน้าถูกเช่า
ไปหมดแล้ว  ก่อนหน้าเรามาถึงนิดเดียว  เหลือแต่จักรยานที่ไม่มีไฟหน้า  นั่นหมายความว่า
เราต้องกลับมาถึงที่นี่ก่อนที่ฟ้าจะมืด  ผมคำนวณดูแล้ว  ถ้าเราจะถ่ายรูปพระอาทิตย์ตกที่ผาหล่มสัก
ซึ่งห่างจากที่นี่  9  กม.  เราไม่มีทางที่จะกลับมาถึงที่นี่ก่อนฟ้ามืดได้เลย  ต่อให้คุณเป็น
นักปั่นทีมชาติก็เหอะ  ต่อให้คุณขี่มอเตอร์ไซค์ด้วยก็ได้เอ้า

เราปรึกษากันแล้ว  ยังไงเราก็ต้องไปผาหล่มสักให้ได้  แม้ว่าเราจะไม่ได้เห็นท้องฟ้ายามเย็นที่
ผาหล่มสักก็ตาม  เราจะไปเก็บภาพยามเย็นที่ผาอื่นก็ได้  เชอะ !  ไม่ง้อหรอก

จักรยานไม่มีไฟแต่มีเกียร์  4  คัน  ถูกลำเรียงออกมาให้เรา  สภาพไม่ต่างกัน  คือ  ไม่เก่ามาก
แต่จากสภาพแล้ว  คงถูกใช้งานมาอย่างหนักหน่วง  เราหวังแค่ขี่ไปล้อไม่หลุดก็พอ

ทางจุดบริการจักรยาน  แจกถุงมือสีขาวคนละคู่  ขี่จักรยานเสร็จสามารถไปตัดอ้อยได้เลย
ผมคิดว่า  เค้าคงคำนวณแล้วว่า  การขี่จักรยานทั้งวัน  อาจทำให้เจ็บมือได้  การที่มีถุงมือนิ่มๆ
สักคู่อาจช่วยลดอาการนั้นได้  หลังจากที่เราได้ลองขี่ทั้งวันแล้ว  เรามีความเห็นตรงกันว่าทาง
จุดบริการควรแจกกระจับนักมวยให้เราด้วย  เพราะอานแข็ง ๆ บวกกับ  ทางที่สามารถใช้แข่ง
จักรยานวิบากได้เลยนั้น  ทำให้ก้นเราระบมไปหมด

ยังไม่ทันออกตัว  นุกก็ส่งเสียงร้อง  ขอความช่วยเหลือ
"  เฮ้ย !  ทำไมของกูปั่นไม่ไปว่ะ  "

"  ก็โซ่มันหลุด  มันจะไปได้ไงหล่ะพี่  "  เสียงใส ๆ ดังมาจากข้างหลังนุก  พวกเรา  4  คน
หันไปพร้อมกันยังต้นทางของเสียง

สาวน้อยหน้าตาน่ารัก  ในชุดทะมัดทะแมง  นั่งกอดอกอยู่บนจักรยาน  ที่ต่อจากคันของนุก  
เธอซ่อนแววตาใส ๆ  ภายใต้แว่นเก๋ ๆ   และขยับหมวกแก็บคาดหัวสีฟ้าลงมาต่ำเพื่อบังแดด
ที่ส่องหน้าเธอเวลานี้  จากลักษณะท่าทางและการพูดจา  ทำให้ผมนึกถึงตัวละครไทย ๆ ที่มี
คาแรกเตอร์แบบนี้  ไม่ว่าจะกี่เรื่อง ๆ  ก็แบบนี้  ใช่  ผมกำลังจะพูดถึงตัวละครตัวนี้

"  ลูกสาวกำนัน  "  

ผมจะไม่แปลกใจเลย  ถ้ากระเป๋ากางเกงข้างหลังของเธอจะมี  หนังสติ๊ก


จบ  part  5  (  ตอนหน้าไปปั่นจักรยานเที่ยวกันน๊า  )

ตามมาอ่านเรื่องราวสนุกๆบนภูกระดึงต่อครับบบ

ตามมาอ่าน  สนุกทุกตอนค่ะ

ชอบคำนี้  "  ความสุขของการแบ่งปัน  "

ไตเติ้ลซะขนลุกเลย(ไม่ได้ปวดท้องนะ) ใช่เลย " กระแสวิพากษ์วิจารณ์ " มันฝึกให้เราควบคุมสติอารมณ์ได้มากขึ้น

กำลังว่าจะกลับไปภูกระดึงอีกครั้ง ขอมานั่งอ่านสร้างแรงใจด้วยคนนะคะ...คิดแล้วยังเหนื่อย แต่ก็ยังอยากไป ว่าแต่ ตอนนี้ค่าเช่าจักรยานวันเท่าไหร่แล้วคะ

อ่านด้วยคนนะค่ะ เราเป็นนักอ่านคนอื่นที่ชอบท่องเที่ยวแล้วก็ชอบดูรูปถ่ายสวยๆๆค่ะ

เข้ามาให้กำลังใจ รอภาค 6 ครับ

ตามมาหลายตอนแล้วครับ ตอนนี้ สำบัดสำนวนดี แต่ไม่ค่อยฮา..

จะว่าไปผมขอแบบฮาๆ แบบตอนที่ผ่านมานะครับ แบบนั้นอ่านแล้วสนุกดี

สั้นไปหรือเปล่า คุณไข่กบ ขอยาวๆหน่อยครับ
นักท่องเที่ยว ส่วนมากเป็นนักอ่าน นักกิน นักกล้อง
และที่สำคัญที่สุด คือ นักแบ่งปัน
คุณกำลังแบ่งปันอยู่ครับ ตามอ่านภาคต่อครับ

อ่านแล้วนึกถึงตอนขึ้นภูตอนอยู่มหาวิทยาลัยปีหนึ่ง ไปกันสิบกว่าชีวิต

...ผมไม่รู้ว่า จขกท จะรู้สึกเหมือนกับผมมั้ย...

...กับการขี่จักรยานเที่ยวบนภูกระดึง...รออ่าน ภาคต่อไป อยู่ครับ...
...เพราะผมได้ลองมาแล้ว ในการไปครั้งที่ 2...
...อยากจะบอกว่า...ขอเป็นการขี่เที่ยวบนภู ครั้งนั้นครั้งเดียวพอ...

...ถ้าไปอีก...ขอเดินด้วยเท้า...ดีกว่า...อุอุุอุ...
...ถึงแม้มันจะทำให้เราเดินทางได้เร็วขึ้น...แต่มันทำให้เรา...
...ใช้กำลังขามาขึ้นเช่นกัน...และบั้นท้ายของเรา...ก็จะระบมขึ้นด้วย...

...เส้นทางท่องเที่ยว บนภูกระดึง มันไม่ได้ราบเรียบ เหมือนถนน...
...เส้นทางขรุขระ มีแอ่งเป็นทรายบางช่วง...
...บางช่วงสามารถขี่ผ่านไปได้ บางช่วงอาจจะต้องเข็นผ่านกันบ้าง...

...แต่...ก็ได้รสชาติไปอีกแบบ...

ลงชื่อรออ่านต่อไปค่ะ  คราวหน้าเอายาวๆ หน่อยนะคะ  กำลังสนุก

คุณจขกท. ทำให้เรานึกถึงสมัยเราเที่ยวเยอะๆ แบบนี้ แล้วก็ถ่ายรูปเสร็จ เขียนเรื่องลงในเว็บของเพื่อนค่ะ  เขียนหลายเรื่องแบบนี้แหละ

เพื่อนมันก็บอกว่า อ่านแล้วสนุกดี  ทำให้อยากกลับไปเขียนอีกครั้งนะ

ตอนเราไปดูพระอาทิตย์ขึ้น ไม่อยากจะบอกเลยว่าฝนตก (T_T)

รอนะ..

คุณ  finaldevil  ขออภัยจริง ๆ  จำไม่ได้ว่าค่าเช่าจักรยานเท่าไหร่  เพื่อนคนไหนรู้  รบกวนด้วยครับ

คุณ  โทษที ชื่อนี้มีแล้ว  ตอนหน้าไม่รู้จะฮารึเปล่าเพราะว่ามันจะเริ่มดราม่าแล้ว

คุณ   lengza  รู้สึกเหมือนกันเลยครับ  เดี๋ยวคงได้บรรยายความรู้สึกในตอนหน้า

ไปสิบครั้งแล้วครับ

จักรยานขี่ครั้งไม่เอาอีกแล้วเหนื่อยกว่าเดินเยอะเลย

คุณทำให้ผมคิดถึงตอนเป็นนักศึกษากับตอนเรียนจบทำงานใหม่ๆ

ขอบคุณสำหรับรีวิวดีๆครับ ^^

ปีนี้มาอ่านชักอยากจะไปอีกครับ

555+ ใครบอกว่าเที่ยวครั้งเดียวไม่เอาอีกแล้วนี่ไม่ใช่หรอก

ยิ่งไปยิ่งชอบมากกว่าเหนื่อยดีครับ

อ่านแล้วสนุกแล้วนึกภาพไป

ได้บรรยากาศภูกระดึงอย่างเต็มที่

อ่านแล้วรู้สึกสาวขึ้น(ระลึกภาพตาม) เนื้อเรื่องสนุกเหมือนเดิมแต่ขอสำนวน

แบบเดิมมันส์กว่าเยอะว่ามั้ย  รอบนี้เรื่องสั้นไปหน่อยรออ่านต่อนะคะ

อืม มาฟังเสียงเพื่อน ๆ สงสัยจะเปลี่ยนใจเดินเหมือนเดิมดีกว่า พอดี เดอะแก็งค์ที่ไป พากันเดินเร็วมาก ซะขาจะไขว้กันอยู่แล้วน่ะค่ะ เลย นึกว่าขี่จักรยานน่าจะดีกว่า มานึก ๆ ดู ก็น่าจะเจ็บก้นไม่น้อยเหมือนกันนะ...
ว่าแต่ เข้ามารออ่าน ตอนต่อไปของคุณไข่กบ อยู่นะนี่...อย่าเพิ่งเหนื่อยกับการเล่านะคะ สนุกดีค่ะ

เป็นรีวิวที่ดีมากเลยครับ

ยังกะรอคอยอ่าน การ์ตูนร์โดเรมอนเลยฟะ กว่าแต่ละตอนจะคลอดออกมา

แค่ค่ำคืนแต่เหมือนรอคอยนานนับเดือน พะนาาาาาาาาา ตรู

ออ คุณ "ไข่กบ" ระวังนะครับ เขียนสั้นไป แฟนๆจะไปบุกสำนักพิมพ์นะครับ อย่าให้รอนาน จะหาว่าไม่เตือน

รอภาค 6 วันนี้ไม่เขียนเหรอคะ.. หาไม่เจอ

  ตามมาอ่านอีกค่ะ  ชอบๆๆ

จักรยานบนภูกระดึง นรกมากๆ 555+++

โคตะระเป็นภาระเลยก็ว่าได้...นี่คือความเห็นของผม

ตามไปด้วยน่ะ

ตามมาเหมือนเดิม ^^

มาคิดถึงภูกระดึง

ขยายความยาวได้ดีแล้วครับ  ไม่หลวมไม่แน่นเกินไป   รสชาติยังกลมกล่อมเหมือนเดิม  สนุกครับ

รออ่านต่ออยู่นะคะ สนุกมากเลยค่ะ ใกล้จะได้ไปแล้วครั้งนึงในชีวิต  รออีกนิดนึง

รูป ตอนเช้า สวย เลยนะเนี่ย ขนาดกล้อง ดาดๆ  ถ้าแบกกล้องเทพไปสงสัย ได้เอามาทำโปสการ์ดขาย

มาอ่านกี่ตอนก็ ชวนหนาว วุ้ย

อยากเห็นหน้าลูกสาวกำนันครับ