มีโอกาสได้กลายเป็นผู้ประสพอุทกภัยกับเค้าคนนึงเหมือนกันครับ เลยต้องเอารถยนต์ไปจอดไว้บ้านรุ่นพี่ที่สวนผึ้ง พอช่วงที่สถานะการณ์เริ่มดีขึ้นในบางพื้นที่เลยคิดจะกลับไปเอารถมาใช้ โดยปรกติเราจะโดยสารรถตู้เข้าไปครับ น่าจะมีอยู่เพียงคิวเดียวเท่านั้นล่ะมั้ง ที่วิ่งเข้าไปถึงบ้านรุ่นพี่ของเรา
โดยรถตู้สายนี้ "คิวจันทร์เจ้า" จะเริ่มต้นจาก อนุเสาวรีย์ชัยสมรภูมิ-ชัญป่าหวาย(ราชบุรี) โดยที่เราโทรไปสำรองที่นั่ง เพื่อที่จะขึ้นกลางทางไปลงที่ราชบุรี ถึงเวลานัดหมาย 18:00 น. รถก้อยังไม่มาครับ เราก้อได้แต่รอ จะลุกไปกินข้าว ไปเข้าห้องน้ำ ก้อกลัวรถมาถึงแล้วไม่เจอจะเลยไปซะก่อน สุดท้ายก้อรอจนถึง 21:00 ก้อยังไม่มา เลยโทรไปถามที่คิวรถ สรุปเช็คไปมา ทางคิวแจ้งกลับมาว่า รถตู้ไปถึงที่หมายเรียบร้อยแล้ว สรุปว่า "คนขับรถเค้าลืม...ยังงัยคุณ นอนแถวนั้นไปก่อน ทางเราทำได้แค่ขอโทษ" แล้วเค้าก็วางสายไป.......
สุดท้ายเลยต้องไปขออาศัยนอนห้องของรุ่นน้องแถวที่ทำงาน รุ่งเช้าค่อยเดินทางไปสวนผึ้ง แต่คราวนี้กับคิวรถตู้นั้นคงไม่เอาแล้วล่ะครับ เช้ามาเลยขึ้นรถที่สายใต้ใหม่มากๆ ที่โรงเบียร์ฮอล์แลนด์ (สายใต้ รุ่นหนีน้ำ) ไปลงที่ตัวเมืองราชบุรี แล้วสอบถามหารถที่จะไปสวนผึ้ง ซึ่งมีนะครับแต่รถไปทาง จอมบึง ซึ่งจะไม่ผ่านจุดที่เราจะลงซะด้วยสิ เลยตัดสินใจ นั่งวินมอเตอรืไซด์มาลง ที่แยกห้วยไผ่ เพื่อที่จะ "โบกรถ...!!!! " เข้าไปเอง

ยืนโบกอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง ยังไม่มีวี่แววเลยครับ ไอ้คนแถวนั้นก้อมองเราด้วยสายตาแปลกๆ คงอาจเป็นเพราะว่า ยุคนี้ สมัยนี้ ไม่มีใครเดินทางกันแบบนี้แล้วรึป่าวก้อไม่รู้  เมื่อสิบกว่าปีมานี่เองเราเองยังโบกรถเที่ยวกับเพื่อนอยู่เลย HA HA HA  
    บางคันที่มีน้ำใจเค้าก้อจอดถามครับ แต่พอบอกปลายทางที่เราจะลง มีแต่คนร้อง โอ้โฮ ไม่ก้อ อือฮือ  เค้าว่ามันไกลจากจุดที่เค้าจะไปมาก แต่ส่วนใหญที่จอดก้อบอกให้เราจะไปด้วยก้อได้นะแล้วไปต่อเอา  แต่จากทำเลที่เราโบกตรงแยกนั้นถือว่าเป็น ทำเลทองของการโบกรถเลยครับ เป็น สี่แยกไฟแดงใหญ่ มี7-11สุดท้าย จะเจออีกที่ก้อปลายทางโน่นแล้ว เลยตัดสินใจขอยึดทำเลไว้ก่อนดีกว่า เลยได้แต่ยกมือไหว้ขอบคุณเค้าครับ แค่จอดถามเราว่าจะไปไหน ก้อดีใจจนน้ำตาจะไหลแล้ว
    โชคดีครับยังมีรถสามแถว (เพิ่มเบาะแถวกลาง ไว้รองรับผู้โดยสาร ) ซึ่งนานๆมากๆ จะมาซักคันนึง วิ่งไปไกลสุดก้อแค่เกือบครึ่งทางครับ เลยตัดสินใจ ไปก่อนดีกว่า ดาบหน้าไม่ตายก้อคงได้ไปต่อจนถึง ที่รอมาชั่วโมงครึ่งนี้ ทำเอาทำเลซึ่งเคยเป็นทองของเรา กลายเป็นทำเลกรวด ไปซะแล้ว
  นั่งรถสามแถวมาจนถึง บ้านน้ำพุ ซึ่งอยู่ระหว่างทางที่จะไปสวนผึ้ง ถือว่ามาได้ไกลไม่น้อยเลยครับ ลงจากรถมาเดินไปยืนรอโบกที่หน้า ที่ทำการ อบต.บ้านน้ำพุ น่าจะดีกว่า เพราะเห็นคนผ่านไปผ่านมา มองเรากันด้วยสายตาแปลกๆ บางคันถึงกับชะลอดู พอจะวิ่งเข้าไปถาม ก้อกระชากรถออกจะตรงนั้นโดยเร็ว  แปลกเหมือนกันครับ สมัยหัดโบกใหม่ๆเมื่อสิบกว่าปีก่อน ก็ไม่เคยเจออาการแปลกๆแบบนี้เหมือนกัน เลยยืนเก้ๆกังๆ พยายามทำท่าแบบนักโบกหัดใหม่
    จนมีรถกระบะ คันนึง จอดเลยไปได้ซัก 300ม.  เราเองก้อมองอย่างลังเล กลัววิ่งเข้าไปถามแล้วจะ ออกตัวล้อฟรี หนีไปอีก เหนื่อยครับ วิ่งไปถามแล้วก้อต้องเดินกลับมายืนรอที่เดิม  แต่ก้อเป็นงัยเป็นกัน วิ่งหน้าตั้งอีกหน ไถ่ถามกันได้ความว่าพี่เค้าจะเข้าไปสวนผึ้ง กระบะขนของมาเต็ม ขึ้นได้ก้อขึ้นนะ  เราเองดีใจหายเลย ปีนขึ้นไปนั่งหอบ อย่างสบายใจ มีโอกาสถึงที่หมายซักที

ได้เดินทางแล้ว

จนถึงที่หมายล่ะครับ โดดลงจากรถมาไหว้ขอบคุณพี่เค้า แล้วไม่ทันได้ถามไถ่อะรัย พี่เค้าก็ บึ่งรถไปต่อทันที เลยเก็บมาได้แค่สีกับทะเบียนมาแจ้งความนี่ล่ะครับ คือพี่เค้าไม่ได้ทำอะรัยนะครับ เพียงแค่อยากแจ้งให้ทราบความว่า เจ้าของรถและครอบครัวเค้าใจดีมากๆเลย และขอขอบพระคุณเป็นอย่างยิ่งที่ให้โดยสารรถมา และที่ยิ่งต้องขอบคุณมากไปกว่านั้นคือ ทำให้ความตั้งใจที่จะลองโบกรถอีกครั้งหลังจากร้างไปนาน ประสพความสำเร็จ แม้จะเป็นระยะทางสั้นๆก้อตาม

แปลกใจเหมือนกันที่โบกได้รถทะเบียน กรุงเทพ ส่วนรถของคนท้องที่ ที่เราคาดหวังไว้ในตอนแรกกลับไม่มีจอดเลย อาจเพราะคน กทม. คงชินตากับคนสารรูปแบบเรามากกว่ารึเปล่าไม่รู้ ส่วนคนท้องที่อาจจะมองแล้วคิดว่า คนบ้า !!! HA HA HA
  แม่เรายังบอกเลยว่า เป็น แม่เอง ถ้าแม่เห็นแบบนี้ก้อ ไม่จอด จะเอาปืนไล่ยิงให้ด้วย ...HA HA HA
  ยังงัยก้อขอขอบพระคุณทุกท่านนะครับ ทั้งที่จอดรับ และจอดถาม ส่วนคันที่เมินๆ ก้อไว้โอกาสหน้านะครับ เราจะไปโบกใหม่.....HA HA HA

55555  ก็น่ากลัวซะขนาดน้านนนนนนนนน

เป็นผมก็ไม่กล้ารับนะ อิอิ

HA HA HA

ทำไมคนเราสมัยนี้ ชอบเอาเรื่องน้ำท่วมบ้านตัวเองมาเป็นเหตุผลขอรับความช่วยเหลือจากคนแปลกหน้า

CCE9PASS คุณใจแคบมากค่ะ จขกท. เค้าก็ไม่ได้บอกซะหน่อยว่า เค้าบอกรถคันที่เค้าบอกว่าเป็นผู้ประสบภัย เค้าแค่ขอติดรถไปให้ถึงจุดหมายแค่นั้น

เราไม่ได้ไปยืนถือป้าย "บ้านน้ำท่วม ช่วยเหลือหน่อย" นะคร๊าบ เราโบกรถเฉยๆ
แล้วก้อไม่ได้ไปโบกในพื้นที่ภัยพิบัติคร๊าบ

พอเห็นรูป จขกท. เลยทำให้เข้าใจว่าทำไมเค้าไม่จอดรับไปด้วย อิ อิ ล้อเล่นนะค่ะ

เอ่อออ  แบบว่า จขกท. โอ้ยย
5555 น่าร๊ากอะ

555 ก็เล่นแต่งตัวทำผมซะ ขนาดนี้ แต่ก็ดีแล้วครับที่ไปถึงจุดหมาย แต่เป็นผมยอมกลับไปนั่งคิวเดิมให้มันจบๆ ไป เพราะต่อไปคงไม่ได้ใช้บริการอีกแน่นอน

โบกรถไปเรื่อยๆ เท่ห์ดี ท้าทาย

ผมรู้แล้วหละ

ทำไมถึงยืนโบกรถตั้งชั่วโมงครึ่ง

ทำไมถึงมีแต่คนมอง

เรกเก้ซะขนาดนั้น... นึกว่าน้องชาย จ๊อบ บรรจบ

จะโกรธไหมครับ ถ้าจะบอกว่า เนื้อเรื่องน่าสงสารมาก แต่เล่าได้ฮามาก่อนสงสารเลยหละ

จขกท. น่าร๊ากกกก   (นึกกลัวเหมือนกันถ้าโดนโบกรถ)  55555+

เมื่อ10กว่าปีก่อนที่โบกง่ายก็เพราะหน้าตาเมิงยังละอ่อนกว่านี้มากนิ

ขอบคุณครับที่ช่วยคลายเครียด 5555555

555 เข้าใจแล้วค่ะ ถ้าบังเอิญเราได้ผ่านไปตรงที่คุณยืนโบกรถอยู่ ก็ไม่แน่นะคะที่เราอาจจะไม่จอดรับเช่นกัน ไม่ได้แล้งน้ำใจนะคะ แต่กลัวไว้ก่อนนิ แบบที่เขาว่าไงคะ รู้หน้าไม่รู้ใจ  แต่ยังไงคนไทยก็มีน้ำใจเสมอเนาะ

ขอบพระคุณทุกความคิดเห็นนะครับ ทำให้รู้ตัวเองเลยครับ ว่าดูบรมแย่เลย HA HA HA
สรุปได้เลยครับว่า พี่เจ้าของรถที่รับเราโดยสารมา " หัวใจพี่ กล้า มากครับ"
HA HA HA

ป.ล. น่าร๊ากทุกความคิดเห็นเลยครับ